Geval 52

OVERIJSE - 06-03-20 - CuLt 2020 6,7 en 8 maart Interview met de regisseur
De inspiratie voor het stuk
De input voor het stuk was drieledig.
Elke leerling van het laatstejaar las het boek van Clélie Avit Je suis là. Een meisje raakt in een coma na een val van een rots. Op het einde van het boek wordt ze uit haar coma gewekt door een kus. Als we aan coma denken, denken we natuurlijk ook aan Dr Steven Laureys, oud-leerling van het Sint-Martinuscollege en een wereld-autoriteit op het gebied van de werking van het brein. En cours de route kregen we een tip van een collega. Het boek Het loopt op wieltjes van Annemie Heselmans gaf ons een inkijk in wat het is om langdurig en verlamd in een ziekenhuis te verblijven.
Uit het stuk mag een waardering blijken voor Dr Steven Laureys. Het boek Ons briljante brein geeft inzicht op de manier waarop hij probeert te communiceren met mensen met een verminderd bewustzijn en welke inpact hersentrauma’s hebben op een patiënt en zijn omgeving. Dr Steven Laureys mag dan wel wetenschapper zijn maar zijn interesse in spiritualiteit en zijn streven om mensen te helpen inspireert ons evenzeer.
Ondertussen haalde dokter Steven Laureys alle media. Dr Laureys was in januari in elk televisiejournaal naar aanleiding van de ontvangst van de Generetprijs, de ‘Belgische nobelprijs’ voor geneeskunde ( 1 miljoen euro groot). In de Humo van 21 februari kreeg hij een uitgebreid interview. En op 3 maart kwam de film De Stig uit. De Stig is het verhaal van het uitzonderlijk gevecht van wielrenner Stig Broeckx na zijn val (met coma tot gevolg) in de Ronde van België. Stig Broeckx was patiënt bij Dr Laureys en samen met zijn familie aanwezig op de uitreiking van de Generetprijs.
Hoe een CuLt* tot stand komt.
Eind juni worden de kandidaat-acteurs uitgenodigd voor een vergadering, wordt het thema voorgesteld en de talenten van de kandidaten opgelijst.
In oktober wordt met de leerlingen gebrainstormd over het thema en wordt de verhaallijn vastgelegd waarbij er vooral over het einde wordt gediscussieerd. Daarna wordt er nagedacht over hoe we het stuk op scène zullen brengen. Vooral over hoe we een comapatiënt aan het woord zullen laten, werd lang gesproken. Er wordt een auditietekst gemaakt en de rollen worden verdeeld.
In januari komen de muzikanten samen. We hebben dit jaar enkele talentvolle muzikanten (keyboard, drum, viool) in het orkest en vroegen ex-leerling Niels Boutsen (alias Stoomboot) om samen met de leerlingen een titelsong te maken. We hopen hier op een waw.

Uniek Door de inbreng van de leerlingen wordt het stuk uniek en ‘streekgebonden’ (sluiting zwembad, Smeysberg, de weg naar school …).
Iedereen is welkom om mee te spelen. Niet iedereen heeft toneelervaring en dat wil zeggen dat er druk geschaafd wordt aan de manier waarop geacteerd wordt. Gelukkig is er een klein ‘hulpteam’ van collega’s die ervaring hebben met toneelregie.
Door het feit dat iedereen een inbreng heeft, verloopt de verhaallijn soms anekdotisch en fragmentarisch. Het is een opgave om alle ideeën te ordenen en een gestructureerd verhaal te construeren.
De leerlingen proberen te exceleren. Maar vooral bij de solo’s zien we een ongekende inzet.
Samen met de spelers wordt ‘de helft’ van het lerarenteam en het secretariaat geactiveerd voor toneel, kostumes, belichting, promotie …
De CuLt is een begrip geworden. Het is het feest van de laatstejaars. Aan een student (m/v) vragen we niet Wanneer heb je het college verlaten? maar Van welke CuLt ben jij?
Het decor
Voor het decor hebben we onze grenzen verlegd**. In een chaotische berg bedden zit meer logica dan we konden vermoeden. 15 bedden op een hoop gooien, is niet in een handomdraai gebeurd. Bovendien bleek de werkelijkheid steeds anders uit te draaien dan de maquette deed vermoeden. De troep bedden gaf de mensen van de belichting heel wat inspiratie en de acteurs een boost. Om het decor zijn plaats te geven, kozen we ervoor om met een minimum aan attributen te spelen.

De locatie
Na een kleine 40 jaar Ter IJse kiezen we voor het eerst voor de comfortabele zetels van De Bosuil. Veel voordelen (technisch personeel, ticketing online, belichting, toegang tot decorelementen, cafetaria … ) aan De Bosuil maar onze repetitieplaats is niet onze opvoeringsplaats en dat betekent dat we ons decor (100 meter planken en 500 vijzen) twee keer moeten opbouwen.
We willen ook nog iets vertellen
We hadden kunnen eindigen met een kus. Een kus die alles oplost. Een happy end is zo verleidelijk. Maar uit een ‘coma’ ontwaken is, kan zo zijn gevolgen hebben. En ook dit aspect wilden we zeker niet uit de weg gaan. Onze leerlingen verlaten onze school en we willen ze nog iets meegeven. Hen je veel talent kijk dan ook eens achterom. Een warme maatschappij zorgt voor de zwaksten en zorgt ervoor dat er zo weinig mogelijk zwakken zijn (Dirk De Wachter) . Of zoals de hoofdpersoon zegt Kan het u gelukkig maken als u mij gelukkig kunt maken?
Het einde
Voor de leerlingen is dit een onvergetelijk einde van een carrière als leerling aan het Sint-Martinuscollege. We hopen dat we u kunnen meenemen in het verhaal dat we u willen vertellen en dat u even vergeet dat het hier om (leerlingen-) toneel gaat.

Print      E-mail      Bekijk het fotoalbum          

Datum: 06-03-20 • Uur: 08u42

Auteur: marc • Mail de auteur

Lokaal nieuws uit Overijse

Agenda Hoofdpunten Politiek Sport Cultuur